Η εβδομάδα που διανύουμε (16 Σεπτεμβρίου με 22 Σεπτεμβρίου) εκτός από μετεκλογική (αν και οι φετινές εκλογές ήταν άχρωμες και άοσμες) είναι η Εβδομάδα Ευρωπαϊκής Μετακίνησης (Mobility Week 2007). Οι πόλεις οι οποίες συμμετέχουν σε αυτήν την κίνηση αριθμούν τις 1300 σε όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διοργανώνουν εκδηλώσεις, συνέδρια, ημερίδες και events με θέμα την μετακίνηση στις σύγχρονες πόλεις. Η τελευταία μέρα , η 22α Σεπτεμβρίου, έχει καθιερωθεί με το όνομα Μέρα Χωρίς Αυτοκίνητο και στόχο έχει την εύρεση εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης, που να μην επιβαρύνουν το περιβάλλον. Η ευρωπαϊκή αυτή πρωτοβουλία, που υλοποιείται φέτος για πέμπτη χρονιά, έχει στόχο όχι μόνο την ευαισθητοποίηση των πολιτών για την οικολογική μετακίνηση στην πόλη αλλά και την καθιέρωση μόνιμων μέτρων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση για τη μετάβαση από τη χρήση του Ι.Χ αυτοκινήτου σε πιο φιλικά προς το περιβάλλον μεταφορικά μέσα (δημόσιες συγκοινωνίες, ποδήλατο, περπάτημα). Κεντρικό θέμα του φετινού εορτασμού είναι «Δρόμοι Ανοιχτοί για τους Ανθρώπους».

Από την Ελλάδα στις εκδηλώσεις αυτές να συμμετάσχουν 6 πόλεις, η Κέρκυρα, η Κοζάνη, η Λαμία, το Πυθαγόρειο, το Ρέθυμνο και η Θεσσαλονίκη. Αξίζει να δει κανείς τι εκδηλώσεις έχουν προγραμματίσει οι δήμοι. Δυστυχώς όμως, στην Πάτρα μια πόλη με μεγάλα κυκλοφοριακά προβλήματα, οι αρμόδιοι αμέλησαν να κινητοποιηθούν. Όχι πως με εκδηλώσεις και τραγούδια λύνεται το πρόβλημα…είναι όμως μια καλή αρχή. Δείχνεις στους δημότες ότι είσαι ευαισθητοποιημένος, δείχνεις ότι κατανοείς το πρόβλημα τους και έχεις κάθε πρόθεση να κάνεις την καθημερινή ζωή τους καλύτερη καταπολεμώντας το.

Ξεχνά κανείς ότι η Πάτρα είναι μια πόλη χωρίς μεταφορικές υποδομές; Ξεχνά ότι το μόνο μέσο μαζικής μεταφοράς που υπάρχει είναι τα αστικά λεωφορεία και αυτά είναι σε άθλια κατάσταση; Ξεχνά ότι ενώ σε πόλεις όπως η Καρδίτσα, έχουν αναπτυχθεί οι υποδομές για την χρήση του ποδηλάτου και πεζόδρομοι ενώ εδώ στην Πάτρα τα παρκαρισμένα μηχανάκια στα πεζοδρόμια είναι καθημερινό φαινόμενο; Σημειώνω ότι στην Καρδίτσα το 22% των επιβατικών μετακινήσεων πραγματοποιείται με ποδήλατο. Γιατί άραγε η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας ταλανίζεται από κυκλοφοριακά προβλήματα την ίδια στιγμή που όποια προσπάθεια και να γίνεται για την αντιμετώπιση τους αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και αρνητισμό; Πριν από ένα χρόνο μετά από πρόταση του συγκοινωνιολόγου Ευάγγελου Ματσούκη, εφαρμόστηκαν στην Πάτρα μέτρα περιορισμού της ανεξέλεγκτης στάθμευσης σε κεντρικές οδικές αρτηρίες (όπως οι οδοί Αγίου Ανδρέου και Όθωνος Αμαλίας), με απώτερο σκοπό την ομαλότερη ροή των οχημάτων στο αστικό οδικό δίκτυο. Οι περισσότεροι αντιμετώπισαν τα μέτρα αυτά με τρόπο μάλλον σκωπτικό και περιφρονητικό. Ακόμα και οι τροχονόμοι που τους είχε ανατεθεί το έργο της εφαρμογής του νόμου ήταν δόκιμοι με αποτέλεσμα οι κλήσεις να μην έχουν ισχύ. Ένα χρόνο μετά τι γίνεται; Η κατάσταση παραμένει η ίδια. Τα διπλοπαρκαρισμένα στην Αγίου Ανδρέου υπάρχουν ακόμα. Το κυκλοφοριακό χάος καλά κρατεί.

Οι στατιστικές και τα νούμερα δείχνουν ότι τα 229 χιλιόμετρα της εθνικής οδού Πατρών – Κορίνθου είναι τα πλέον αιματοβαμμένα στο εθνικό οδικό δίκτυο. Πρόκειται για ένα δρόμο εξαιρετικά επικίνδυνο, με απότομες στροφές, με κακής ποιότητας οδόστρωμα, χωρίς ορατότητα και χωρίς διαχωριστικό στηθαίο. Αν προσθέσουμε σε αυτό και την απρόσεκτη οδήγηση των Ελλήνων οδηγών έχουμε κάνει το πρώτο βήμα για να κατανοήσουμε το εξωφρενικό γεγονός ότι σε αυτόν τον δρόμο σημειώνονται το 30% των συνολικών ατυχημάτων στο εθνικό δίκτυο κάθε χρόνο.

Τα τελευταία 4 χρόνια, σύμφωνα με μελέτες του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων, σημειώθηκαν 6032 θανατηφόρα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και 6500 συνάνθρωποι μας έχασαν την ζωή τους. Με μια απλή διαίρεση προκύπτει ότι κάθε χρόνο χάνουν την ζωή τους 1625 άνθρωποι μόνο στα 229 χιλιόμετρα της Πατρών-Κορίνθου, δηλαδή 4 κάθε μέρα!! Το δε κόστος των ατυχημάτων -αν θέλετε να θέσουμε και μια οικονομική παράμετρο στο θέμα- πλησιάζει τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως!!

Ολοκληρώθηκε το προηγούμενο Σάββατο το διεθνές συνέδριο “Δρόμοι Του Μέλλοντος” στο οποίο όπως είχα γράψει και παλιότερα συμμετείχα με την παρουσίαση μιας εργασίας.

Οι εργασίες του συνεδρίου άρχισαν την Παρασκευή όπου είχαν προγραμματιστεί μια σειρά από πολύ ενδιαφέρουσες συνεδρίες ενώ οι εξαιρετικές παρουσιάσεις των εργασιών έγκριτων Ελλήνων και ξένων επιστημόνων ανέβασαν κατά πολύ το επίπεδο. Στην πρώτη συνεδρία παρουσιάστηκαν οι τελευταίες εξελίξεις πάνω στο θέμα του στρατηγικού σχεδιασμού των οδικών μεταφορών σε Ελληνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο. Ακολούθως στην δεύτερη συνεδρία οι ομιλητές τοποθετήθηκαν πάνω σε θέματα χρήσης δρόμων με τιμολόγηση και αστικών διοδίων ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκαν νέες έννοιες και καινοτομίες στο σχεδιασμό και στην κατασκευή δρόμων. Η πρώτη μέρα του συνεδρίου έκλεισε με διαλέξεις σε θέματα οικονομικών τρόπων οδήγησης (ECO driving) και με αναφορές στο “πράσινο πρόγραμμα” της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της ρύπανσης και της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Εξαιρετική ήταν η παρουσίαση του κυρίου Ευάγγελου Ματσούκη με τίτλο “Οικολογική και Ασφαλής Κινητικότητα στους “Δρόμους του Μέλλοντος” – ECO Driving” η οποία συνδύαζε την επιστημονική έρευνα με πρακτικές συμβουλές για την ασφαλέστερη και οικονομικότερη οδήγηση. Το κείμενο της παραπάνω εισήγησης θα το βρείτε εδώ ενώ την παρουσίαση σε powerpoint εδώ.

Το Σάββατο ήταν η πέμπτη και τελευταία συνεδρία όπου λάμβανα και εγώ μέρος με την παρουσίαση της εργασίας που ανέφερα στο προηγούμενο post. Το θέμα της τελευταίας συνεδρίας αφορούσε την χρήση Ηλεκτρονικών και τηλεματικών τεχνολογιών και προηγμένων δορυφορικών συστημάτων στη μάχη για την μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης και την βελτίωση της Οδικής Ασφάλειας. Παρακολούθησα όλες τις εργασίες με πολύ ενδιαφέρον αλλά πιο πολύ εντύπωση μου έκανε μια παρουσίαση η οποία δεν ήταν στο πρόγραμμα αλλά έγινε εμβόλιμα, αυτή του κυρίου Άρη Ζωγράφου με τίτλο “Προσεγγίσεις και Προτάσεις μετά την Έρευνα Καταγραφής Οδηγητικών Χαρακτηριστικών και Ψυχοκινητικών Δεξιοτήτων των Ελλήνων Οδηγών” . Πρόκειται για την παρουσίαση των αποτελεσμάτων μιας έρευνας που διεξήχθη σε δείγμα Ελλήνων Οδηγών στα πλαίσια της έκθεσης αυτοκινήτων του 2006. Τα συμπεράσματα για το επίπεδο και την κατάρτιση των Ελλήνων οδηγών συμβαδίζουν με αυτά που ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά στο δρόμο όσοι οδηγούμε. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το 70% των οδηγών δεν έχει ιδέα από τους κανόνες προτεραιότητας ενώ ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό δεν έχουν ακούσει καν τον όρο “οικονομική οδήγηση”. Περισσότερα στο κείμενο της εργασίας εδώ. Τέλος περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ και την δική μου παρουσίαση μπορείτε να την δείτε εδώ.

Στην συνέχεια ακολούθησε επίσκεψη στις εγκαταστάσεις της Αττικής Οδού όπου μας παρουσιάστηκε το σύστημα διαχείρισης συμβάντων καθώς και έγινε μια παρουσίαση του όλου έργου, από την δημοπράτηση του μέχρι την μελέτη, την κατασκευή και τη διαχείριση του. Οι εργασίες του συνεδρίου ολοκληρώθηκαν με επιτυχία το μεσημέρι του Σαββάτου.

Την Παρασκευή 8 Ιουνίου διεξάγεται στην Αθήνα το διεθνές συνέδριο “Δρόμοι Του Μέλλοντος” με διοργανώτρια την Οδική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΟΔ.ΟΜ.ΕΛ.) στο οποίο θα συμμετέχω και εγώ με την παρουσίαση της εργασίας “Διαχείριση Κυκλοφορίας Μεγάλων Οχημάτων Σε Αστικό Οδικό Δίκτυο Με Τη Χρήση Έξυπνων Συστημάτων Διαχείρισης Κυκλοφορίας I.T.S.) Βασισμένων Στην Δορυφορική Τεχνολογία GPS”. Την εργασία αυτή την εκπόνησα στα πλαίσια του μαθήματος “Ειδικά θέματα Γεωδαισίας” του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών. Υπεύθυνος καθηγητής ήταν ο κ. Στάθης Στείρος αναπληρωτής καθηγητής και διευθυντής του εργαστηρίου Γεωδαισίας και Γεωδαιτικών Εφαρμογών και σημαντική βοήθεια στο θέμα μου προσέφεραν ο υποψήφιος διδάκτορας Πάνος Ψιμούλης και η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Ελίνα Κοκκίνου.

Το θέμα της εργασίας είναι η παρουσίαση ενός τρόπου διαχείρισης και καθοδήγησης μεγάλων οχημάτων όταν αυτά επιβάλλεται να περάσουν μέσα από κέντρα μεγαλουπόλεων. Όλοι ξέρουμε -πολλές φορές από πικρή εμπειρία- πόσο παρακωλύεται την κυκλοφορία από την κίνηση μεγάλων οχημάτων. Οι συνέπειες όμως είναι δυσμενείς και για την πρόοδο του έργου καθώς προκαλούνται καθυστερήσεις με αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους του έργου.

Μια καινοτόμος και αποτελεσματική μέθοδος επίλυσης των παραπάνω προβλημάτων είναι η διαχείριση της κυκλοφορίας των οχημάτων αυτών με την χρήση έξυπνων συστημάτων διαχείρισης κυκλοφορίας (Ι.Τ.S.). Η πλέον συνήθης περίπτωση είναι η χρήση GPS στο όχημα για τον συνεχή προσδιορισμό των συντεταγμένων του σε συνδυασμό με οδικό ηλεκτρονικό χάρτη και ασύρματη επικοινωνία με το κέντρο ελέγχου, το οποίο παρέχει τις κατάλληλες οδηγίες με βάση την υπάρχουσα κυκλοφοριακή κατάσταση. Παραδείγματα εφαρμογής της παραπάνω μεθόδου είναι η μεταφορά των υλικών της κατάρρευσης του World Trade Center μέσα από το οδικό δίκτυο της Νέας Υόρκης και στην μεταφορά των εκχωμάτων από την εκσκαφή σηράγγων σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Το πλήρες κείμενο της εργασίας μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ, την αφίσα του εδώ καθώς και για όποιον ενδιαφέρεται να συμμετάσχει η αίτηση είναι εδώ. Η παρουσίαση μου είναι το Σάββατο 9 Ιουνίου 9:00 με 11:00 π.μ. και μετά θα ακολουθήσει επίσκεψη-ξενάγηση στην Αττική οδό. Ελπίζω να σας δώ όλους εκεί.

Πριν από 2 μέρες δημιούργησα έναν ιντερνετικό ραδιοφωνικό σταθμό, ο οποίος βέβαια δεν έχει 24ωρο πρόγραμμα, δεν έχει στούντιο ή παρουσιαστές, δεν έχει διαφημίσεις και διαγωνισμούς έχει όμως τη μουσική που μου αρέσει.  Παίζω τα αγαπημένα μου κομμάτια, ελληνικά και ξένα, παίζω τη μουσική που μου αρέσει να ακούω σε κάθε στιγμή της ημέρας. Έχει γίνει πλέον η αγαπημένη μου συντροφιά στο εργαστήριο και ελπίζω να γίνει και η δική σας. Αν βαρεθήκατε λοιπόν τους υπόλοιπους σταθμούς και ψάχνετε κάτι εναλλακτικό, αν σας αρέσει η μουσική που παίζω (πληροφοριακά δέχομαι και παραγγελιές…) συντονιστείτε και κάντε μου παρέα…

για να με ακούσετε απλά κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο…
 http://www.shoutcast.com/sbin/shoutcast-playlist.pls?rn=701544&file=filename.pls

Πριν από ακριβώς 12 χρόνια (21-05-1995) κάπου κοντά στην λεωφόρο Μεσογείων εξελίχθηκε μια ενδιαφέρουσα διδακτική ιστορία την οποία θα διηγηθώ με αφορμή ένα βίντεο που ανέβασα στο youtube.com.

Στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το νοσοκομείο “Ερρίκος Ντυναν” στη λεωφόρο Μεσογείων, υπήρχε ένα μεγάλο κτήριο το οποίο δέσποζε στην περιοχή λόγω του μεγάλου όγκου του. Όπως φαίνεται και στο παρακάτω βιντεάκι το κτίριο είχε τουλάχιστον 15 ορόφους (με έναν πρόχειρο υπολογισμό γύρω στα 45 μέτρα ύψος) και κάλυπτε αρκετά μεγάλη επιφάνεια κάτοψης. Σύμφωνα με πληροφορίες που έχω ακούσει, ένας γνωστός αρχιτέκτονας της εποχής ήταν ο σχεδιαστής και ο κατασκευαστής του συγκεκριμένου οικοδομήματος, ο οποίος μάλιστα συχνά καυχιόταν για το επίτευγμα του σε συζητήσεις με συναδέλφους και μη. Όλα ωραία μέχρι εδώ…Το κτήριο άρχισε ξαφνικά και ενώ είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής του σκελετού του να παρουσιάζει ασυνήθιστα μεγάλες καθιζήσεις. Προβληματίστηκε ο αρχιτέκτονας και άρχισε να παρακολουθεί το φαινόμενο πιο σχολαστικά. Με το χρόνο όμως αυτές οι καθιζήσεις αυξάνονταν συνεχώς μέχρι που αμβλύνθηκαν τόσο πολύ που το κτήριο εκτός από μη λειτουργικό έγινε και άκρως επικίνδυνο για κατάρρευση. Στις 21-05-1995 το κτίριο αυτό κατεδαφίστηκε με ελεγχόμενες εκρήξεις. Από εκείνη την ημερομηνία είναι τραβηγμένο και το παρακάτω βιντεάκι…

Κάπου εκεί, χωμένος μέσα στο πλήθος που παρακολουθούσε ήταν και ο αρχιτέκτονας που λέγαμε. Μην μπορώντας να αντέξει τις τύψεις που ένιωθε, αυτοκτόνησε…

Έχουν περάσει 12 χρόνια από τότε και το ερώτημα που βασανίζει το μυαλό μου και που με ώθησε να γράψω αυτό το post είναι το εξής: 12 χρόνια μετά οι μηχανικοί είναι καλύτεροι οι χειρότεροι; Η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη…

Κάποιος μπορεί να πει ότι οι μηχανικοί είναι καλύτεροι. Έχει προχωρήσει τόσο πολύ η τεχνολογία, υπάρχουν πλέον έτοιμα προγράμματα που κάνουν μελέτες (το πως είναι άλλο θέμα…), υπάρχουν σύγχρονα υλικά και τεχνοτροπίες που σίγουρα κάνουν τη δουλειά του μηχανικού πιο εύκολη. Τα περιθώρια λάθους έχουν στενέψει για τα συνήθη οικοδομικά έργα και πλέον όλα είναι τυποποιημένα. Αυτό είναι όμως ο μηχανικός; Τυποποίηση και στείρα γνώση; Το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχει ένας μηχανικός είναι κρίση και ένστικτο. Υπάρχουν χίλιοι άνθρωποι που ξέρουν να κάτσουν μπροστά σε έναν υπολογιστή και να τρέξουν ένα στατικό πρόγραμμα αλλά υπάρχει ένας που ξέρει πως να εκτιμήσει αν τα αποτελέσματα είναι λογικά ή όχι. Είχα πάει πρόσφατα σε μια έκθεση για προγράμματα Η/Υ για πολιτικούς μηχανικούς και σε κάθε περίπτερο έβλεπα βαριεστημένους ανθρώπους που προσπαθούσαν να μου πλασάρουν λογισμικό απαγγέλοντας πληκτικά τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα του σαν συνταξιούχοι ηθοποιοί σε επαρχιακό θίασο. Μόνο σε ένα περίπτερο βρήκα έναν άνθρωπο που πραγματικά με άφησε με το στόμα ανοικτό με τις γνώσεις και την ευστροφία του: σε αυτό του ANSYS, το οποίο ειρήσθω εν παρωδώ είναι από τα πιο αξιόπιστα και τα πιο δύσχρηστα που υπάρχουν.

Αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα: Ζούμε σε μια εποχή που νιώθω ότι από τα πολυτεχνεία δεν βγαίνουν μηχανικοί. Βγαίνουν μάνατζερ, υποψήφιοι πολιτευτές, στελέχη δημοσίων οργανισμών, κλητήρες και πάει λέγοντας. Μηχανικοί όμως όχι…Η κρίση και το ένστικτο είναι κάτι που το αποκτάς παλεύοντας, ιδρώνοντας και κάνοντας λάθη. Πως να αποκτήσει κρίση ένα παιδί που έχει μάθει να τα παίρνει έτοιμα; Πως να αποκτήσει κρίση ένας φοιτητής που δεν πατάει καν στο αμφιθέατρο, διαβάζει δανικές σημειώσεις και κατεβαίνει να δώσει μάθημα στο οποίο αν κοπεί μετά θα νιώθει αδικημένος; Ζούμε στην κοινωνία του βύσματος και της ευκολίας και αυτό φαίνεται σε όλα τα στάδια της ζωής. Στο σχολείο, για να σε πάρουν στο τάδε ιδιωτικό…θέλει βύσμα. Στο πανεπιστήμιο, για να πάρεις μεταγραφή ή να περάσεις το τελευταίο μάθημα που σου έχει μείνει για πτυχίο…θέλει βύσμα. Στο στρατό, σε όποιο σώμα και να είσαι, για να περάσεις καλά…θέλει βύσμα. Στη δουλειά, στο δημόσιο ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα για να προσληφθείς πρέπει να υπάρχει κάποιος να πει και μια καλή κουβέντα για εσένα…δηλαδή βύσμα!

Πως λοιπόν να πείσεις ένα παιδί να ιδρώσει στην ζωή του όταν η κοινωνία τον εκπαιδεύει να ψάχνει να βρει τον εύκολο πλάγιο δρόμο; Πως να πεις σε ένα φοιτητή μηχανικό ότι πρέπει στα 5 χρόνια που σπουδάζει να φανεί συνεπής και να προσπαθεί σκληρά όταν ο ρέμπελος φίλος του στα 3 χρόνια αγοράζει ένα πτυχιάκι από το τελευταίο κωλομάγαζο-”πανεπιστήμιο” της Αγγλίας (οσονούπω και της Ελλάδας) και στα 5 χρόνια γυρίζει στην Ελλάδα με μάστερ, κοτσάρει και ένα msc φαρδύ πλατύ δίπλα στο όνομα του (Mάκης Παπαρόπουλος civil engineer msc) και το παίζει και Ευρωπαίος επιστήμονας; Πως να του πεις να παλέψει για να αποκτήσει γνώσεις όταν αύριο μεθαύριο θα πηγαίνει στην πολεοδομία να βγάλει μια άδεια και θα του ελέγχει τα στατικά ο συμφοιτητής του, που όλη τη σχολή την έβγαλε στις καφετέριες και φρόντισε ο μπάρμπας του από την Κορώνη να του βρει μια θεσούλα στο δημόσιο να τον βολέψει, τον οποίο θα λαδώνει κιόλας για να κάνει τη δουλειά του;

Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, που πρέπει να μαθαίνει ένας μηχανικός όταν μπαίνει στην σχολή είναι το τι ακριβώς σημαίνει να είσαι μηχανικός. Ποιους διαδέχεσαι, πόσο σημαντικό είναι αυτό που πρόκειται να σπουδάσεις και πόσες ευθύνες βαραίνουν τους ώμους σου. Και κυρίως βιντεάκια και ιστορίες σαν την παραπάνω πρέπει να προβάλλονται σαν ένα μέσο δημιουργίας επαγγελματικής συνείδησης και υπευθυνότητας. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα σαν τα παραπάνω….

Νέες φωτογραφίες προστέθηκαν στο tab “φωτογραφίες” απο την εκδρομή που κάναμε πρόσφατα για rafting στον ποταμό Άραχθο. Η εκδρομή ήταν οργανωμένη απο τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς στα πλαίσια του προγράμματος “Γνωρίζω τη χώρα μου” που είχε στόχο να κάνει γνωστές στους νέους, τις ομορφιές της πατρίδας μας. Περαιτερω στόχοι του προγράμματος αυτού ήταν η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των νέων με την ανακάλυψη εναλλακτικών τρόπων διακοπών, την εκπαίδευση σε χειμερινά αθλήματα, τη δημιουργία οικολογικής συνείδησης, την επαφή με αρχαιολογικούς και θρησκευτικούς θησαυρούς. Με κόστος μόλις 50 ευρώ!!

Έχω ανεβάσει μόνο τις φωτογραφίες από το rafting ενώ σύντομα θα ανεβάσω και τις υπόλοιπες φωτογραφίες του τριημέρου.

Οι Αμερικάνοι όταν θέλουν να πουν ότι σε έναν αγώνα μπάσκετ (αλλά και στη ζωή) ότι δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάς και ότι πρέπει να παλεύεις μέχρι το τελευταίο λεπτό, χρησιμοποιούν τη -βγαλμένη από την όπερα- φράση “It ain’t over until the fat lady sings”!! Η όπερα δεν έχει τελειώσει αν δεν βγει η χοντρή κυρία να τραγουδήσει!! Τη φράση αυτή την είπε πρώτος ο Dan Cook αμερικάνος sportscaster το 1978 στον αγώνα μπάσκετ για τα playoffs μεταξύ των San Antonio Spurs και των Washington Bullets εννοώντας ότι επειδή οι Spurs κέρδισαν ένα παιχνίδι αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησαν και τη σειρά των playoffs. Από τότε οι Αμερικάνοι έμαθαν για τα καλά αυτή τη φράση κυρίως λόγω του air Michael Jordan…
Αυτή η φράση πρέπει να ήταν το πρώτο πράγμα που πέρασε απο το μυαλό του Michael Ruffin πέντε δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του αγώνα Washington Wizards-Toronto Raptors… Οι Wizards είχαν εξασφαλίσει διαφορά τριών πόντων μετά απο ένα τρίποντο και 1/2 βολές του Gilbert Arenas. Oι Raptors κάνουν επαναφορά με τον Rasho Nesterovic η μπάλα όμως καταλήγει στα χέρια του Michael Ruffin ο οποίος αντί να την κρατήσει για τα επόμενα δευτερόλεπτα εξασφαλίζοντας την νίκη για τους Wizards, την πέταξε ψηλά για να πανηγυρίσει πρόωρα την διαφαινόμενη νίκη της ομάδας του. Η (διαβολική) μπάλα όμως προσγειώθηκε στα χέρια του Michael Ruffin ο οποίος σούταρε υπό πίεση απο τα 8.5 μέτρα (!!) ευστόχησε και έστειλε το ματς στην παράταση, όπου οι Raptors πήραν τη νίκη με 123-118 ! Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Morris Peterson δεν είχε πετύχει καλάθι!!!
Δείτε και το βίντεο της φάσης…

 

Ειδικά τώρα μετά από ένα “ξηρό” αθλητικά Σαββατοκύριακο κάτι τέτοιες στιγμές, όπως και η αναρρίχηση του Φάνη Γκέκα στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ στο Γερμανικό πρωτάθλημα, μας θυμίζουν ξανά πως είναι να παίρνεις χαρά από τον αθλητισμό. Τουλάχιστον στο ΝΒΑ “σκοτώνουν” με τρίποντα σε νεκρό χρόνο και όχι με στιλέτα και ρόπαλα όπως εδώ…

Παράλληλα με τα post που θα ανεβάζω σχετικά με τα ερευνητικά μου ενδιαφέροντα, αποφάσισα να ανεβάσω και μια νέα κατηγορία posts η οποία θα έχει θέμα τα μεγάλα τεχνικά έργα τόσο στην Ελλάδα όσο και στον κόσμο. Θα παρουσιάσω τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του κλάδου τον μηχανικών τα τελευταία χρόνια και πιστέψτε με είναι πολλά…

Σαν πρώτο post σε αυτή τη νέα σειρά με τίτλο “Ερευνητικά Ενδιαφέροντα” θα κάνω μια γενική παρουσίαση για ένα θέμα το οποίο με απασχόλησε σε επίπεδο διπλωματικής εργασίας, τα οδοστρώματα μακράς διαρκείας (long-life pavements). Η εργασία αυτή είχε παρουσιαστεί και στο δεύτερο Πανελλήνιο Συνέδριο Οδοποιίας τον Μάιο του 2005 στο Βόλο.