Και να που φτάσαμε πάλι, 365 μέρες μετά, να μετράμε τις ώρες ανάποδα να φύγει ο παλιός ο χρόνος και να έρθει ο νέος. Όσο μεγαλώνω έχω αρχίσει να απομυθοποιώ γεγονότα και καταστάσεις όπως η αλλαγή του χρόνου. Μικρός το θεωρούσα κάτι μαγικό. Δεν μπορούσε να κατανοήσει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν από την μια στιγμή στην άλλη να περνάμε σε άλλη χρονιά. Ήταν σαν να περνάμε σε άλλη διάσταση: «Ένα λεπτό πριν είχαμε 1987»,σκεφτόμουν, «ένα λεπτό μετά 1988!!». Την επόμενη μέρα το πρωί έβγαινα έξω και ένιωθα ότι ζούσα σε έναν καλύτερο κόσμο, τα έβλεπα όλα καινούργια και αλλαγμένα. Τελικά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τίποτε το εξωπραγματικό στην όλη διαδικασία, ήταν απλά μια αλλαγή στην ημερομηνία και τίποτε παραπάνω.
Το μόνο πράγμα που μου θυμίζει πλέον ότι αλλάζει η χρονιά –εκτός από τα λαμπιόνια, τα πυροτεχνήματα, τις γεμάτες πίστες και τις ουρές στα καζίνο- είναι η τάση που έχουν οι άνθρωποι τέτοιες μέρες να κάνουν τον απολογισμό τους. Όλοι οι φίλοι μου, για παράδειγμα, την τελευταία φορά που βρεθήκαμε είχαν αρχίσει να διηγούνται τι καλό και τι κακό τους συνέβη το 2007. Έρωτες, καψούρες, επιτυχίες, αποτυχίες, θάνατοι, αρρώστιες, στεναχώριες, χωρισμοί, πρωταθλήματα, λεφτά που χάθηκαν και κερδηθήκαν. Όταν σηκωθήκαμε ήμασταν όλοι σαν να είχαμε αδειάσει. Χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα χρόνια μας πολλά και ο καθένας πήρε το δρόμο του. Και δεν ήταν καθόλου άσχημα, ίσα-ίσα ήταν πολύ λυτρωτικό να βγάζεις τα σώψυχα σου. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν μια μυστήρια τάση να παριστάνουν τους άθραυστους και τους ψύχραιμους 365 μέρες το χρόνο, και χαίρομαι πάρα πολύ που σε τέτοιες συγκυρίες πετούν τις μάσκες και φανερώνουν το ανθρώπινο πρόσωπο τους. Ίσως αυτό να είναι και το θαύμα των ημερών…
Αυτές τις μέρες πάντα μ’ αρέσει να βρίσκω χρόνο για να σκέφτομαι. Και συνήθως κάθομαι μόνος μου μέχρι αργά το βράδυ. Έχω την αίσθηση ότι όλοι μας κάνουμε το ίδιο κάθε βράδυ πρωτοχρονιάς. Άλλωστε ποιος από εμάς δεν έχει κάτσει σε μια γωνία στην άκρη του ρεβεγιόν, έστω και για πέντε λεπτά, για να κάνει έναν γρήγορο απολογισμό, ψιθυρίζοντας τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει τη χρονιά που έρχεται. Ποιος από εμάς φεύγοντας το βράδυ από το σπίτι του στις δώδεκα και δέκα για να πάει στα μπουζούκια, δεν θα κοιτάξει το πρόσωπο του στον καθρέφτη του αυτοκινήτου του, και θα περάσουν από το μυαλό του με αστραπιαία ταχύτητα όλες οι αναμνήσεις της προσφάτως περασμένης χρονιάς αλλά και οι προσδοκίες της νέας;
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ήδη έχω αρχίσει υποσυνείδητα να μνημονεύω τις καλύτερες και χειρότερες στιγμές της χρονιάς που πέρασε. Ακολουθεί μια ακόμα πιο δύσκολη. Ζορίζουν τα πράγματα σιγά-σιγά, γιατί, αν θέλεις μια καλή ζωή πρέπει να στοχεύεις όλο και πιο ψηλά. Μοναδικός στόχος που θα θέσω φέτος στον εαυτό μου είναι να μην σταματήσω να προσπαθώ. Να σημαδεύω ολοένα και ψηλότερα. Είναι κάτι που φαντάζομαι ότι και στα 30 μου, στα 40 μου ή ακόμα και στα 50 μου θα το λέω κάθε χρονιά στον εαυτό μου. Και αυτό γιατί όσο ψηλά και να φτάσεις πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σου λείπει, πάντα θα θέλεις καλυτέρευση, πάντα θα θες να πας ψηλότερα. Το καλύτερο βέβαια είναι ότι σημασία δεν έχει το που θες να φτάσεις αλλά η διαδρομή, ο τρόπος που το κάνεις. Συνήθως, όταν καταφέρνεις αυτό που θες το έχεις ήδη βαρεθεί ή το έχεις ξεπεράσει. Είσαι έτοιμος για άλλα…Καλή χρονιά και καλές διαδρομές για όπου τραβάει ο καθένας μας…