Για την Ευρωπαϊκή Χάρτα Οδικής Ασφάλειας έχω ξαναγράψει και στο παρελθόν. Την εβδομάδα που πέρασε -όπως θα διαβάσετε και στο άρθρο απο την εφημερίδα “Ημέρα” που επισυνάπτω- η Γέφυρα Α.Ε., η εταιρία διαχείρισης ενός απο τα μεγαλύτερα τεχνικά έργα της χώρας μας, υπέγραψε και δεσμεύτηκε να αναπτύξει δράσεις στον τομές της οδικής ασφάλειας. Θα ήθελα πάντως να δω αυτό το θέμα να προβάλλεται τόσο απο τα τοπικά όσο και απο τα εθνικά μέσα ενημέρωσης. Επίσης πιστεύω ότι θα έπρεπε και ο Δήμος Ρίου να ενταχθεί και αυτός σε αυτήν την προσπάθεια. Μπορεί να γίνεται αναφορά στο site του δήμου, αλλά στο αντίστοιχο site της Ευρωπαϊκής Χάρτας Οδικής Ασφάλειας δεν γίνεται καμία τέτοια αναφορά. Εκτός απο την επαφή με την Γέφυρα, μπορεί να κινητοποιήσει και άλλους φορείς που βρίσκονται εντός των ορίων του, όπως το Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, να συνταχθούν προς την κατεύθυνση της μείωσης των τροχαίων. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι η “εθνική οδός” Πατρών-Κορίνθου ξεκινά απο το Ρίον…

Ακολουθεί το άρθρο απο την σημερινή (σ.σ. 25/02/2008) εφημερίδα “Ημέρα“.

“Παρουσία του Υπουργού Μεταφορών & Επικοινωνιών κ. Κωστή Χατζηδάκη, υπεγράφη στην Αθήνα την εβδομάδα που πέρασε η Ευρωπαϊκή Χάρτα Οδικής Ασφάλειας, από 14 εμβληματικές οντότητες, οι οποίες θέλησαν να δεσμευθούν για δράσεις που θα αναπτύξουν στον τομέα αυτό, προκειμένου να γίνει εφικτός ο στόχος που έχει βάλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να σώζονται 25.000 το χρόνο στους ευρωπαϊκούς δρόμους μέχρι το 2010.

Η Ευρωπαϊκή Χάρτα Οδικής Ασφάλειας δημιουργήθηκε ως μία κοινότητα που διαρκώς αυξάνεται σε μέγεθος και ισχύ, μιας και κάποιοι από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς οργανισμούς έχουν ήδη ενταχθεί σε αυτή την προσπάθεια. Η συνάντηση στην Αθήνα είχε ως κεντρικό άξονα την παροχή πληροφοριών σχετικά με την ανάγκη χάραξης εθνικών πολιτικών, ώστε να σωθούν ζωές από τροχαία ατυχήματα. Στην Ελλάδα την προσπάθεια υποστηρίζουν η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών.

Το χιούμορ είναι ένας απο τους καλύτερους τρόπους να θίξεις ακόμα και τα πιο δύσκολα θέματα. Το προηγούμενο post μου αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα είχε. Μια παράξενη είδηση απο το εξωτερικό και μια ειρωνική προσαρμογή της στα Ελληνικά δεδομένα. Επι της ευκαιρίας θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πατρινό δημοσιογράφο Νίκο Ξανάλατο που είχε την καλοσύνη να δημοσιοποιήσει την είδηση αυτή καθώς και το e-mail που του έστειλα στην ραδιοφωνική του εκπομπή στον Max Fm.

Την Κυριακή παρακολούθησα στο “Πάνθεον” την θεατρική παράσταση “Σεσουάρ Για Δολοφόνους“. Μια παράσταση η οποία παίζεται για 9 συνεχόμενες χρονιές στην Ελλάδα και κάνει τεράστια επιτυχία, κυρίως λόγω της συμμετοχής του κοινού στην παράσταση (οι θεατές έχουν την δυνατότητα να ανακρίνουν τους υπόπτους) αλλά και λόγω των αυτοσχεδιασμών των ηθοποιών. Έκλεψα μια ατάκα, λοιπόν, απο ένα τέτοιο αυτοσχεδιασμό και σας την παραθέτω αυτούσια:

Μετά απο την ανακάλυψη του θύματος της δολοφονίας με ψαλίδι κομμωτηρίου ο αστυνομικός ανακρίνει τον κομμωτή

Αστ.: Μου φαίνεται ότι εσύ τη σκότωσες!!

Κομ.: Πας καλά? Αν ήταν να την σκότωνα εγώ θα χρησιμοποιούσα ψαλίδι;Το εργαλείο της δουλειάς μου;;

Αστ.: Δηλαδή, αν το έκανες, με τι θα την σκότωνες;

Κομ.: Θα την σκότωνα με μαχαίρι, με πριόνι, με αλυσοπρίονο ή μάλλον…

Θα την έστελνα ένα Σαββατοκύριακό εκδρομή στην Πατρών – Κορίνθου!!!

Μου φαίνεται ότι μας κατάλαβαν!! Μακάρι αυτό το αστείο να φτάσει και σε πιο “υψηλά” ώτα…

Επανέρχομαι μετά απο καιρό για να δημοσιεύσω μια είδηση που όμοια της δεν έχω ξανακούσει. Η δισκογραφική εταιρία του Βρετανού τραγουδιστή Robbie Williams αποφάσισε να δωρίσει τα αδιάθετα cds απο το τελευταίο του album “Rudebox” στην κινεζική κυβέρνηση η οποία αφού πρώτα τα σπάσει θα τα χρησιμοποιήσει στην παρασκευή ασφαλτομιγμάτων για επιφανειακές στρώσεις οδοστρωμάτων (σ.σ. τα θραύσματα γυαλιού και pvc χρησιμοποιούνται στις επιφανειακές στρώσεις των οδοστρωμάτων με σκοπό να τους δώσουν καλή πρόσφυση αλλά και φωτεινότητα). Απο την ΕΜΙ ανακοινώθηκε ότι στάλθηκαν πάνω απο ένα εκατομμύριο cd για αυτόν τον σκοπό και ότι η κίνηση αυτή εντάσσεται στην φιλική προς το περιβάλλον πολιτική που ακολουθεί η εταιρία.

Να λοιπόν μια ακόμα πρόταση για την Πατρών-Κορίνθου: Μέχρι το κράτος να αποφασίσει τι πρέπει να γίνει και απο ποιόν, προτείνω να απευθυνθούμε στους Έλληνες τραγουδιστές (οι οποίοι στις εποχές μας βγαίνουν σωρηδόν) και στις εταιρίες τους και να τους ζητήσουμε να κάνουν δωρεά τα αδιάθετα cds μπας και φτιάξουμε κανένα ασφαλτόμιγμα της προκοπής να επιδιορθώσουμε καμιά λακκούβα!!

πηγή1 , πηγή2

Και να που φτάσαμε πάλι, 365 μέρες μετά, να μετράμε τις ώρες ανάποδα να φύγει ο παλιός ο χρόνος και να έρθει ο νέος. Όσο μεγαλώνω έχω αρχίσει να απομυθοποιώ γεγονότα και καταστάσεις όπως η αλλαγή του χρόνου. Μικρός το θεωρούσα κάτι μαγικό. Δεν μπορούσε να κατανοήσει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν από την μια στιγμή στην άλλη να περνάμε σε άλλη χρονιά. Ήταν σαν να περνάμε σε άλλη διάσταση: «Ένα λεπτό πριν είχαμε 1987»,σκεφτόμουν, «ένα λεπτό μετά 1988!!». Την επόμενη μέρα το πρωί έβγαινα έξω και ένιωθα ότι ζούσα σε έναν καλύτερο κόσμο, τα έβλεπα όλα καινούργια και αλλαγμένα. Τελικά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τίποτε το εξωπραγματικό στην όλη διαδικασία, ήταν απλά μια αλλαγή στην ημερομηνία και τίποτε παραπάνω.
Το μόνο πράγμα που μου θυμίζει πλέον ότι αλλάζει η χρονιά –εκτός από τα λαμπιόνια, τα πυροτεχνήματα, τις γεμάτες πίστες και τις ουρές στα καζίνο- είναι η τάση που έχουν οι άνθρωποι τέτοιες μέρες να κάνουν τον απολογισμό τους. Όλοι οι φίλοι μου, για παράδειγμα, την τελευταία φορά που βρεθήκαμε είχαν αρχίσει να διηγούνται τι καλό και τι κακό τους συνέβη το 2007. Έρωτες, καψούρες, επιτυχίες, αποτυχίες, θάνατοι, αρρώστιες, στεναχώριες, χωρισμοί, πρωταθλήματα, λεφτά που χάθηκαν και κερδηθήκαν. Όταν σηκωθήκαμε ήμασταν όλοι σαν να είχαμε αδειάσει. Χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα χρόνια μας πολλά και ο καθένας πήρε το δρόμο του. Και δεν ήταν καθόλου άσχημα, ίσα-ίσα ήταν πολύ λυτρωτικό να βγάζεις τα σώψυχα σου. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν μια μυστήρια τάση να παριστάνουν τους άθραυστους και τους ψύχραιμους 365 μέρες το χρόνο, και χαίρομαι πάρα πολύ που σε τέτοιες συγκυρίες πετούν τις μάσκες και φανερώνουν το ανθρώπινο πρόσωπο τους. Ίσως αυτό να είναι και το θαύμα των ημερών…
Αυτές τις μέρες πάντα μ’ αρέσει να βρίσκω χρόνο για να σκέφτομαι. Και συνήθως κάθομαι μόνος μου μέχρι αργά το βράδυ. Έχω την αίσθηση ότι όλοι μας κάνουμε το ίδιο κάθε βράδυ πρωτοχρονιάς. Άλλωστε ποιος από εμάς δεν έχει κάτσει σε μια γωνία στην άκρη του ρεβεγιόν, έστω και για πέντε λεπτά, για να κάνει έναν γρήγορο απολογισμό, ψιθυρίζοντας τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει τη χρονιά που έρχεται. Ποιος από εμάς φεύγοντας το βράδυ από το σπίτι του στις δώδεκα και δέκα για να πάει στα μπουζούκια, δεν θα κοιτάξει το πρόσωπο του στον καθρέφτη του αυτοκινήτου του, και θα περάσουν από το μυαλό του με αστραπιαία ταχύτητα όλες οι αναμνήσεις της προσφάτως περασμένης χρονιάς αλλά και οι προσδοκίες της νέας;
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ήδη έχω αρχίσει υποσυνείδητα να μνημονεύω τις καλύτερες και χειρότερες στιγμές της χρονιάς που πέρασε. Ακολουθεί μια ακόμα πιο δύσκολη. Ζορίζουν τα πράγματα σιγά-σιγά, γιατί, αν θέλεις μια καλή ζωή πρέπει να στοχεύεις όλο και πιο ψηλά. Μοναδικός στόχος που θα θέσω φέτος στον εαυτό μου είναι να μην σταματήσω να προσπαθώ. Να σημαδεύω ολοένα και ψηλότερα. Είναι κάτι που φαντάζομαι ότι και στα 30 μου, στα 40 μου ή ακόμα και στα 50 μου θα το λέω κάθε χρονιά στον εαυτό μου. Και αυτό γιατί όσο ψηλά και να φτάσεις πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σου λείπει, πάντα θα θέλεις καλυτέρευση, πάντα θα θες να πας ψηλότερα. Το καλύτερο βέβαια είναι ότι σημασία δεν έχει το που θες να φτάσεις αλλά η διαδρομή, ο τρόπος που το κάνεις. Συνήθως, όταν καταφέρνεις αυτό που θες το έχεις ήδη βαρεθεί ή το έχεις ξεπεράσει. Είσαι έτοιμος για άλλα…Καλή χρονιά και καλές διαδρομές για όπου τραβάει ο καθένας μας…

Την περασμένη εβδομάδα θα την χαρακτήριζα εφιαλτική…Κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες το πρώτο θέμα αφορούσε τροχαίο με νεκρούς. Θα μπορούσα αντί για το άρθρο που αντιγράφω από τον Ελεύθερο Τύπο του Σαββάτου, να παραθέσω μια σειρά από links που μάζεψα τις τελευταίες μέρες σχετικά με τα τροχαία δυστυχήματα από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Αλλά προτιμώ αυτό το άρθρο γιατί δίνει μια σαφή και ξεκάθαρη εικόνα του προβλήματος.

 

Κύριοι, η εθνική οδός Πατρών-Κορίνθου μια από τις πιο βασικές οδικές αρτηρίες της χώρας μας είναι σχεδιασμένη με κυκλοφοριακά δεδομένα του 1969 -δηλαδή είναι ικανή να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις μετακινήσεων. Ακόμα και αν υποθέσουμε δηλαδή ότι η περίοδος σχεδιασμού ήταν 30 χρόνια ήδη έχουμε καθυστερήσει 10 χρόνια αν όχι περισσότερα αν ληφθεί υπόψιν και ο οργιώδης ρυθμός αύξησης των Ι.Χ. αυτοκινήτων. Οι μόνες επεμβάσεις που έχουν γίνει αυτά τα 38 χρόνια λειτουργίας της εθνικής οδού είναι η τοποθέτηση σημάτων επισήμανσης επικίνδυνων σημείων (όπως τα “μάτια της γάτας – cat’s eyes“) και αποκαταστάσεις των φθορών του οδοστρώματος όπου και αν αυτό ήταν εφικτό. Η μεγαλύτερη όμως επέμβαση ήταν η τοποθέτηση μικρών εκκλησιών στα σημεία όπου άτυχοι συνάνθρωποι μας έχασαν την ζωή τους. Σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο τα εκκλησάκια αυτά αυξήθηκαν τα τελευταία χρόνια κατά 300!!

Το άρθρο που ακολουθεί είναι γραμμένο απο τους Κώστα Μπογάτσο, Αφροδίτη Καραμήτσου και Μαρία Κόλλια και το αντιγράφω από την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος του Σαββάτου 17/11/2007:

“Σε ένα μεγάλο «πέταλο Μαλιακού» έχει μεταβληθεί εδώ και χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της εθνικής οδού Κορίνθου – Πατρών, όπου σημειώνεται το 30% όλων των ατυχημάτων του εθνικού δικτύου. Καθημερινά άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους είτε λόγω υπερβολικής ταχύτητας είτε ολισθηρότητας σε ένα δρόμο στενό και επικίνδυνο. Τα τελευταία χρόνια περίπου 300 άνθρωποι άφησαν σε αυτό το δρόμο την τελευταία πνοή τους.

Την Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2007 πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες συνάντηση γα να υπογραφεί η Ευρωπαϊκή Χάρτα Οδικής Ασφάλειας, στην οποία συμμετέχουν 60 μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ των οποίων και η Πάτρα.

Οι 60 πόλεις προσυπέγραψαν έναν Ευρωπαϊκό Κανονισμό για την οδική ασφάλεια, αναλαμβάνοντας η κάθε μία, εκτός από τις γενικές κατευθύνσεις και ειδικές δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την κάθε πόλη. Η συγκεκριμένη προσπάθεια έχει σκοπό να διαδραματίσει, μέσα από πρωτοβουλίες των 60 αυτών πόλεων, έναν κεντρικό ρόλο, προκειμένου να σωθούν από αυτοκινητιστικά ατυχήματα 25.000 ζωές στην Ευρώπη, μέχρι το 2010. Προς αυτή την κατεύθυνση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε συνεργασία με πόλεις και Περιφέρειες, αφού μοιράστηκε και συμφώνησε ιδέες και πρακτικές, προχώρησε στην υπογραφή – δέσμευση ενός κοινού μανιφέστου υποχρεώσεων – πρωτοβουλιών όλων των ανωτέρω, οι οποίες θα είναι ορατές και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Αν και τα ατυχήματα αποτελούν απρόβλεπτα συμβάντα, η γνώση των αιτίων, των περιστάσεων και των συνεπειών τους είναι απαραίτητη, για να καταστεί δυνατός ο έλεγχος και η αποφυγή τους, ή για να μειωθεί η σοβαρότητά τους.

Οι έρευνες που έχουν διεξαχθεί, τόσο σε Εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, δείχνουν πρώτες αιτίες των ατυχημάτων την υπερβολική ταχύτητα, την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και την παράλειψη χρήσης της ζώνης ασφαλείας. Η Επιτροπή προτίθεται να κινητοποιήσει όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, ήτοι σχολεία, Πανεπιστήμια, μεταφορικές επιχειρήσεις, αυτοκινητοβιομηχανίες, ασφαλιστικές εταιρείες, τοπικές & περιφερειακές αρχές και θα τους καλέσει να συνυπογράψουν έναν Ευρωπαϊκό χάρτη Οδικής Ασφάλειας.

Δεν έχει τύχει να το αναφέρω σε προηγούμενα post αλλά ένα από τα πιο δραστήρια ελληνικά ινστιτούτα που ασχολούνται με θέματα οδικής ασφάλειας είναι το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας “Πάνος Μυλωνας“. Κύριος σκοπός του είναι η υποστήριξη και προώθηση δραστηριοτήτων σε θέματα τα οποία προάγουν την οδική ασφάλεια, την κυκλοφοριακή αγωγή, τη μελέτη, έρευνα, ενημέρωση και εκπαίδευση, στοχεύοντας κατ’ εξοχήν στην πρόληψη και μείωση των τροχαίων ατυχημάτων. Αφορμή για την ίδρυση του στάθηκε η τραγική και άδικη απώλεια ενός νέου, του Πάνου Μυλωνά σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη εκδήλωση με θέμα την οδική ασφάλεια διοργανώνει το ινστιτούτο οδικής ασφάλειας σε συνεργασία με τους «Responsible Young Drivers» (RYD) του Βελγίου, το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2007 μια μεγάλη Πανευρωπαϊκή εκδήλωση με σκοπό την προώθηση της Οδικής Ασφάλειας στην Ελλάδα και σε άλλες 14 χώρες, αυξάνοντας την ευαισθητοποίηση του κοινού και παρουσιάζοντας στους νέους ότι το αλκοόλ και η οδήγηση δεν πάνε μαζί:

Ο σκοπός της εκδήλωσης είναι να συναντήσουν τους νέους στο δικό τους περιβάλλον και σε άμεση επικοινωνία μαζί τους να συζητήσουν για την κατανάλωση αλκοόλ σε σχέση με την οδήγηση.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από την εφημερίδα “Καθημερινή” που αναφέρεται στο κυκλοφοριακό πρόβλημα της χώρας μας και σκέφτηκα ότι αξίζει να το κοινοποιήσω μέσω της σελίδας μου.

Την ώρα που η Ευρώπη γιορτάζει τη «Μέρα χωρίς Αυτοκίνητο», στη χώρα μας δεν υπάρχει σχέδιο λύσης του κυκλοφοριακού και τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια κάνουν την εμφάνισή τους

του Νίκου Κλόκα nklokas@kathimerini.gr

Η 22η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ είναι η μέρα που κορυφώνεται η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Μετακίνησης, με τον εορτασμό της «Ημέρας χωρίς Αυτοκίνητο». Σκοπός του προγράμματος αυτού, είναι η έγκαιρη ευαισθητοποίηση των πολιτών για τη μείωση των ρύπων που σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για τις περιβαλλοντικές καταστροφές του πλανήτη.

Εκατοντάδες μεγαλουπόλεις σε όλη την Ευρώπη ανακοινώνουν την ημέρα εκείνη, τα μέτρα που έχουν λάβει για την καταπολέμηση του κυκλοφοριακού και τρόπους για εναλλακτικές μετακινήσεις των κατοίκων.

Στην Ελλάδα, και ειδικότερα στην Αθήνα, που αντιμετωπίζει και το μεγαλύτερο πρόβλημα, η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. Στις 22 Σεπτεμβρίου το υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών «χαρίζει» στους πολίτες το εισιτήριο για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο δήμος της Αθήνας «κλείνει» το κέντρο δημιουργώντας μια ωραία εικόνα χωρίς αυτοκίνητα, αλλά παράλληλα ένα τεράστιο χάος για αυτούς που πρέπει να αναζητήσουν άλλη διαδρομή για να φτάσουν στον προορισμό τους.

Η παρακάτω φωτογραφία δείχνει ένα κτίριο σε σχήμα πιάνου το οποίο βρίσκεται στην πόλη Huainan στην ανατολική Κίνα. Η κατασκευή αυτού του κτιρίου ολοκληρώθηκε πρόσφατα σε μία νεοαναπτυσσόμενη περιοχή της πόλης και πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σαν εκθεσιακό κέντρο και χώρος πολιτιστικών δραστηριοτήτων -μην ξεχνάτε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2008 πλησιάζουν.

Το κύριο μέρος του κτιρίου έχει την μορφή ενός πιάνου ενώ η είσοδος και οι σκάλες έχουν την μορφή ενός κατακόρυφου διάφανου βιολιού το οποίο είναι σε επαφή με το πιάνο. Λέτε να δούμε και στην Ελλάδα κανένα χώρο πολιτισμού σε σχήμα μπουζουκιού ;

“Μερικές ήττες είναι καλύτερες κι από νίκες. Δυστυχώς, μερικές νίκες είναι χειρότερες και από ήττες.” Ένα ρητό παρμένο από τον “Ηγεμόνα” του Νικόλο Μακιαβέλι που στις μέρες μας η ορθότητα του αποδεικνύεται και επιστημονικά.

Ψυχολόγοι από το πανεπιστήμιο του Exeter στην Μεγάλη Βρετανία πως οι άνθρωποι μαθαίνουν γρηγορότερα από τα λάθη τους παρά από οποιαδήποτε άλλη μέθοδο. Από τις μέχρι τώρα έρευνες είχαν ενδείξεις ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν ευκολότερα από πράγματα για τα οποία είχαν κάνει λάθος αρχικές προβλέψεις, καθώς και πως το στοιχείο της έκπληξης όταν κάποιος αποτυγχάνει συντελεί στην μάθηση. Τώρα όμως τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας δείχνουν -για πρώτη φορά- πόσο εκπληκτικά γρήγορα μπορεί να αντιδράσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος σε περίπτωση αποτυχίας.

Η τωρινή έρευνα όμως έδειξε πως το μυαλό μας αντιδρά σε χρόνο ενός δεκάτου του δευτερολέπτου κάθε φορά που συναντούμε κάτι για το οποίο υπήρξαμε λανθασμένοι ή αποτύχαμε στο παρελθόν. Αυτή η ταχύτητα στην ανάκληση των αποτυχιών μας φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για την ταχύτερη και μονιμότερη μάθηση.Σύμφωνα με τον καθηγητή Wills, η αντίδραση αυτή του εγκεφάλου μας βοηθά σε πολλές περιπτώσεις. Για παράδειγμα όταν κάνουμε κάποιο λάθος στην οδήγηση και στρίψουμε δεξιά σε σημείο που αυτό απαγορεύεται, την επόμενη φορά που θα βρεθούμε στην ίδια κατάσταση ο εγκέφαλος μας θα αντιδράσει άμεσα για να μας αποτρέψει να κάνουμε το ίδιο λάθος.

Περισσότερα στοιχεία σχετικά με την έρευνα θα βρείτε εδώ.

Και κλείνω με μια φράση σχετική με το θέμα πάλι απο τον “Ηγεμόνα”: “Αν πρέπει να σκύψεις, σκύψε πολύ, σκύψε καλά. Και κράτα αυτή την πικρή ανάμνηση μέχρι να πάρεις την εκδίκηση σου.”